Gedicht

 

Gedicht door een onbekende: Angs van n blanke bruid.
(bron: Godsdiensverraad wat ons en ons land vernietig. Ben Maree)

Wanneer n blanke meisie trou met die barbaar,
doof God Sy son oor haar.
Wit en swart staan verstom;
hierdie vreemde paar
Gaan elk hul siel verwoes-
hul is net nie vir mekaar.
Hij weet haar selfrespek is dood,
haar Boeregees is stil.
Nooit sal sy weer kan jubel:

"Ek is van Boerenbloed!"

Nou begin haar hartseer verhaal.
Vir drie dae en nagte verteer hy haar,
Swart lippe druk hy smuk teen haar.
Teen dag vier kan sy nie meer,
haar siel roep uit;

"O, God wat het ek gedoen"

Weke en maande gaan verby-
die baba is gebore.
Met betraande oog betrag sy hom,
in skaamte hang haar hoof.
Sy droom dan eerder van ander dae-
Kinderdae met Boereseuns en dogters rein en wit.
Haar siel skreeu uit:

"O, God spaar my dit!"

Ek kon so n kind gehad het, rein en wit.
Op my trotse bors sou ek hom kon sit.
Maar nou, my basterkind huil net deur die nag,
In slapelose drome skreeu my siel;

"O, God, nie wit!"

Ek strompel nou deur my dae,
Sonder God se liefde en genade.
Maar dit weet ik nou,
Geen swartman kan ooit my sielsmaat wees.

My nageslag is verdoem,
as basters sal hul bestaan.

In al God se Almag moet Hy dit laat begaan.
My geboortereg het ek verkoop,
My Voortrekkersbloed het ek laat verkleur.
Kan God my dit vergeef?

Nooit sal ek kan terugkeer
Op die smal voetspoor van my God se ras.

Ek weeklaag in my eensaamheid:
Ag, het ek maar my rassetrots behou
Dan het ek vandag n kind gehad,
n Boerekind wat ek in my arms kon omvou:
n Boerekind wat ek met trots omhoog kon hou.
n Kind geskape na die beeld van God
met n vader wat ons trots kan gadeslaan.

Sy is n moeder van my volk
en my kind van God se saad.

Maar nou: my basterkind en gesig
Herinner my altyddeur weer terug.
Ek was my vader se toekomshoop,
My moeder se trots en vreug.
Maar een nag op die donker lewenspad
Het ek self my siel gedood.
n Besmette erfenis laat ek na,
bedroefde ouers het my met smart verwerp
en self n vroe dood gesterf.
Te groot vir hulle die skok en pyn,

"Ons kind- n swartman se bruid!"

Ek worstel: "waarheen moet ek nou gaan?"
Ek is moeg vir satan se stem
Vanuit die dood roep hy my:
"Ek is die enigste weg vir jou"

"Hierdie wit en swart gemors,
hierdie rassemoord,
Moet verbied word deur die wet.
Dan sal dit nooit weer nodig wees
Om verhale soos myne te lees."